We weten allemaal dat we een massale reductie nodig hebben in de emissies als we de globale temperatuurstijging van meer dan 2°C moeten terugdringen. Recente ramingen zetten het scenario op ongeveer 90% reductie tegen 2050.

Om zeker te zijn dat de vooropgestelde reductie weldegelijk wordt bereikt is het nodig om aandacht te schenken aan de manier waarop het doel wordt bereikt.

De langetermijndoelstelling blijft prioritair maar er worden korte termijndoelstellingen toegevoegd om die langetermijndoelstelling makkelijker te kunnen bereiken.

Als je enkel een doelstelling hebt namelijk 90% tot 2050, dan zal hoogstwaarschijnlijk pas in 2049 gekeken worden of die doelstelling al dan niet is bereikt. Indien niet kan je er weinig of niets meer aan veranderen…

Een te snelle en drastische verlaging zou een te grote eis zijn zowel voor de regering als voor de bevolking.

We moeten geleidelijk aan de grens verhogen zodat dit cijfer makkelijker verwezenlijkt kan worden. Het idee van jaarlijkse emissiebudgetten zorgt dat er een jaarlijkse controle is of de norm voor dat jaar is behaald. De emissiebudgetten om de vijf jaar zorgen dan weer voor flexibiliteit opdat bedrijven hun beleid geleidelijk kunnen aanpassen naar een klimaatneutraal beleid.

Door een jaarlijkse vermindering van 3%, zorgen we voor een geleidelijke aanpassing tot de norm van 90%. Een graduele reductie in de emissies over de komende decennia betekent dat we het totaal aantal broeikasgassen reduceren die vrijkomen voor het jaar 2050.

Emissies op hetzelfde hedendaagse niveau laten (of hoger) tot 2040 betekent dat we ongeveer twee maal zoveel broeikas-gassen zullen uitgestoten hebben vergeleken met een jaarlijkse reductie om het doel te bereiken.

Politici dwingen, om nu te starten met de reductie van emissies, betekent dat ze het probleem niet kunnen opschuiven naar de volgende regeringsperiode. Dat zorgt er ook voor dat toekomstige politici, de hedendaagse politici zullen beschuldigen voor de problemen waar zij in de toekomst zullen voor staan als er nu niets ondernomen wordt.

Zonder een bindende wet, is er altijd een kans aanwezig dat de overheid weigert tot actie over te gaan. De wet moet de overheid ook dwingen jaarlijks rapport uit te brengen aan het parlement over de vooruitgang die gemaakt wordt om broeikasgas emissies te reduceren. Als ze niet op het juiste spoor blijven om tot deze reductie te komen, dan moeten er sancties voorzien zijn.